یادی از حبیب خدا

امدادگر مخلص، یاور محرومان و عاشق ولایت، حاج حبیب اله شفیق پس از درک آخرین عرفه- قربان و غدیر در لحظات پایانی عمر شریفش در سحرگاه بیست و یکم ذیحجه 1426 به دیار باقی شتافت و روح بزرگ وی به ملکوت اعلی پیوست. رحمه الله علیه

آزمودم، مرگ من در زندگی است
چون رهم زین زندگی پایندگی است
جهان بازپسین زاییده دنیای کنونی است
وبرای هر آغازی انجامی است.
حبیب خدا آنگونه در این دنیای فانی زیست که آنگونه رفت، و راهنما و الگویی شد برای ما زندگان که در میانه راه سرگردان مانده ایم، و با همه اعتقادی که به معاد و روز واپسین داریم، توشه ای برای رفتن خود تدارک نکرده ایم.
خدا ولی او بود و او حبیب خدا.
حبیب الله در تمام مراحل زندگی خود قبل و بعد از انقلاب اسلامی فقط با خدا معامله کرد و از این تجارت پرسودی که خدایش برای او فراهم ساخته بود به نحو مطلوب بهره مند گشت روانش شاد باد.
حبیب اله دیدگان خود را برآنچه خداوند بر او نهی کرده پوشیده بود.
و هر آنچه غیر خدا بود در نظرش کوچک می نمود.
ایام کوتاه عمر پر برکتش را با شکیبایی و خستگی ناپذیری بسر برد تا آسایشی درازمدت را بدست آورد.
او در بلایا و گرفتاریها چنان بود که در حال خوشی و آسایش.
حبیب اله هرگز از اعمال صالح و تلاش بی وقفه خود تا آخرین لحظات عمرش راضی نبود و با آنکه نمونه آشکار سبقت در خیرات بود اطاعت های فراوان خود را بسیار نمی شمرد و پیوسته از اعمال خود هراسان بود.
تا آخرین لحظات عمر زندگی خود را وقف خدمت به دین خدا – اهل بیت و خدمت به محرومین و مستضعفین نمود. خداوند این توفیق را به او عطا کرده هر لحظه شاکر بود. و از اینکه
او مصداق بارز انسان شاکر، صابر و ذاکر درگاه الهی بود.
امین امام و رهبری بودن را مدال افتخار خود می دانست و مجوزی برای ورود به محضر حق تعالی.
و هم اکنون شاهد و ناظر است بر چگونگی پاسداری ما از امانت امام و رهبری.
هرگاه او را می ستودند بسیار بیمناک می شد و می گفت: من خود را از دیگران بهتر می شناسم و خدای من مرا از خودم بهتر می شناسد و دست بر دعا بر می داشت که:
خداوندا برای آنچه می گویند مرا مؤاخذه مکن و مرا برتر از آنچه می پندارند قرار مده .
و گناهانم را که علمی بدان ندارند بیامرز.
قرآن را با تأمل و تأنی قرائت می کرد و با خواندن آن داروی دردهای خود را طلب می نمود.
در کار دین با قوت و استوار و پایدار
در عین نرمش و لطافت، هوشیار
در عبادت خاشع
در سختی شکیبا و در پیمودن صراط مستقیم و خدمت به محرومین و نیازمندان شادمان.
از طمع گریزان
از چاپلوسی برکنار
آرزوهایش نزدیک
کارش آسان
دین اش پابرجا
خشمش فروخورده
مردم به خیر او دلبسته از شرش رسته
یار و یاور محرومان و بیچارگان
بردباری را با دانش در می آمیخت و رفتار را با کردار.
در سختی ها با وقار، در ناملایمات صبور، در خوشی ها سپاسگزار
از دشنام بدور
گفتارش نرم
از بدی و زشتی گریزان و در احسان و نیکی پیشتاز
خیرش به همه می رسید و شرش را کسی ندید
کسی که به او بدی و ظلم می کرد عفو می نمود
به آنکس که او را محروم می ساخت عطا می کرد
به کسی که از او می برید می پیوست
حبیب اله کسی را به لقب زشت نخواند
در مصائب و مشکلات دیگران را شماتت نکرد
در راه باطل قدم نگذاشت و از راه حق بیرون نرفت
آنچه به او سپرده شده بود تباه نکرد
آمر به معروف بود و ناهی از منکر.
خود را برای آخرتش به رنج می انداخت
مردم را از گزند خود آسوده می داشت.
نفسش از او در رنج و مردم از او در آسایش
حبیب خدا در خدمت به نیازمندان و محرومین حریص بود و از خواندن حکایت دردناک محرومین بی اختیار می گریست و در خود فرو می رفت و تا مشکل را نمی گشود آرام و قرار نمی گرفت.
کلام وحی را بدرستی دریافته بود:
و ان لیس للانسان الا ما سعی
و ان سعیه سوف یری (نجم 39 و 4)
روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم. زکجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟ به کجا می روم آخر ننمایی وطنم؟
مانده ام سخت عجب گرچه سبب ساخت مرا؟ یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم؟
دست به دعا برمی داریم و از درگاه اقدس احدیت درخواست میکنیم:
خداوندا خدمات خالصانه حبیبت را در خدمت به مردم و انقلاب اسلامی توشه زندگی ابدی اش قرار بده.
بارالها اکنون که حبیبت بسوی تو پرواز نموده او را مورد رحمت و غفران واسعه ات قرار بده.
خدایا همه امداد گرانی که مخلصانه و برای کسب رضایت تو تلاش می کنند هدایت کن و از فضل و رحمتت بر آنها ارزانی دار و برکاتت را بر آنها جاری ساز .
خداوندا ما عافیت تو را در کارهایمان طلب می کنیم.
آنچه خیر است برایمان فراهم نما
و هر آنچه شر است از ما دور گردان
بارالها قوتی در طاعتمان و نشاطی در عبادتمان که شایسته توست بما عطا فرما.
خدایا ما بنده تو هستیم و تو صاحب و آقای ما خدایا جز تو از که مدد جوئیم.
ای آخرین امید ما دعا و خواسته مان اجابت نما.

آمین یا رب العالمین

حسین انواری